To tenner te trøbbel

Treningsplanen dei to sænste vikune fyri Barcelona Challenge va klar:
Korte "harde" intervallar måndag 20. sept + onsdag 22. sept + fredag 24.sept + måndag 27. sept. Fartsleik, mæ 3-4 minutts drag både på sykkel og på beina.
Sykkelturane bli fort ivi timen - bare fordi pulsen og belastninga ikkje bli sø høg som når eg spring. Løpeøktene æ nok rett under timen.
Mæ litt svøming og halvlange rolege sykkelturar/fjøllturar på fridagar.

Vanlegvis æ eg ikkje sø god på treningsplanlegging, det bli litt ette innfallsmetoden. Mæn eg æ innom alle hovedpunktene eg he sett upp fe vika slik i det vanlege. (Harde økter æ HARDE, åssø juksar eg litt mæ længden på dei rolege øktene - åssø slurvar eg veldig mæ svømmeøktene - som eg prøvar å erstatte mæ styrketrening (utenom - utendørs - svømme - sessongen).. :-)

(Frå roleg treningstur)

Mæn fyre litt "større" konkurrnasar he eg ein "vanleg" plan som he funka bra fe meg.
Problemet dænna vænda æ at eg æ heilt sett ut av TO TENNAR...
Tysdag 21. sept opererte eg ut to visdommstennar - å eg æ sett heilt ut!
Eg fær ikkje i meg mat på viskleg vis - det gjæng i suppe, youghurt og mosa frukt + litt proteindrikk.. Eg som æ heilt nødt te eta meg upp, he på fire dagar gått ned nesten 3 kg...
Når eg ikkje fær i meg mat - orkar eg hell ikkje trene...
Noko intervall æ det ikkje snakk om i det heile - eg gjæng litt tur mæ bikkja og smugtrener litt styrketrening på armane når IBUX`en funkar på sitt beste!
Det æ fort gjort å bli litt stressa, når dæn vanlege planen ikkje passar inn!
Sjav om eg æ roleg som bare rakkar`n - eg kjæm meg då igjænom - det bekymarar meg ikkje...

Å gjera seg svært mykje betre dei siste 14 dagane æ uansett umaugleg. Mæn uten litt fart dei sænste 14 dagane bli eg litt "dau" i kroppen
Mæn viss nokon he gode råd, om høssen treningi fremdeles kan "reddast" dæn siste vika, slik at eg ikkje mistar all "spissing" - tas dei imot mæ stor takk! :-)

Mitt fyrste sykkelritt

Et noe slitsomt og langt første sykkelritt
(Ein skrivestafett som vart publisert i "Birkebeinaren" hausten 2007, på bokmål! :-) )
Jeg, Marie Veslestaul er en jente fra Øyfjell, i Telemark.
Som flere andre, var jeg, aktiv skiløper fram til 14 års alderen, og etter dette stort sett stopp av aktiv idrett. Idrettslysten var i dvale for inntil ca 4 år siden. Men da ble jeg også litt hekta, takket være en tante av meg, som tok meg med på ”Råskinn” løpet. Slev om det har blitt både løp -, ski -, og triatlon konkurranser etter dette, er sykling noe av det jeg syns er artigst.
Den aller første sykkelkonkurransen jeg ble med på var sommeren 2004. Det rittet jeg bestemte meg for å starte med var ”Haukeliruta, Odda – Bø”, 222km. Jeg hadde på det tidspunkt ikke noe annen sykkel enn en terrengsykkel, med ordentlige terrengdekk. Siden jeg ikke hadde prøvd noen annen sykkel og fant min sykkel akkurat passe utstyrt til det nye og ”store” oppdraget.
Da starten gikk i Odda kl 7.00 en lørdag i juli, hadde jeg ikke travelt på noen måte, og siden dette var mitt første sykkelritt, ble jeg litt overrasket over hvor travelt de startende hadde det. Ikke mer enn 1 km av rittet lå jeg helt sist, det første stykket er flat vei, og der går det rundt 25km/t for min del, holdt de fleste andre over 40km/t, slikt blir det raskt avstander av.
Heldigvis for meg har Odda – Bø en del bratte og lange motbakker, og der kom alle mine gir til nytte. Etter forseringen opp Seljestadujuvet og på toppen av Røldalsbrekkene har jeg faktisk tre andre jenter bak meg!
Fort gikk det ikke nedover bakkene, og trygt nede i Røldal var pågangsmotet fremdeles på topp, og etter en liten pause med saft, banan og boller sykler jeg glad videre oppover mot Vågslid og dagens høyeste punkt, litt over 1000m.o.h. Motbakkene bekymret meg ikke, så oppover gikk det fint, problemet var heller motvind og delvis sludd som plutselig kom over fjellovergangen. Alene, uten drahjelp eller annet selskap er det langt lettere å kjenne hvor kaldt, vondt og sent det går. Slettene over Haukelifjell er nok ett av to partier jeg husker best. Neglesprett på nesten alle fingrene og tærne, motvinden og det at jeg måtte under 20km/t, det var kipt! Heldigvis er det satt opp matstasjon før det går nedover mot Vinje, så der var det rom for ny pause, innedo og oppmuntring. Skal ikke mye til, når andre pusher litt på, motet vender tilbake, følelsen kommer tilbake i fingrene og det går nedover mot varmere strøk.
Men snart kommer mitt andre parti på dagen, som byr på nye utfordringer. Ut ifra løypekartet, som er pugget utenat går det nedover fra Haukeli til Åmot. Dette viser seg å ikke være helt som jeg har sett for meg. Det kommer et parti før Åmot med en to km lang motbakke, samt ganske opp og ned terreng i 5 km som jeg på ingen måte var forberedt på. Hadde det ikke vært for min far, som hadde lovt å møte meg i Åmot på gitt tidspunkt, så jeg egentlig ingen god grunn til å sykle videre.
Etter mange dystre tanker og stive tråkk kommer jeg da til slutt ned til avtalt møtested, nesten en time etter skjema. Pappa ser nok at ikke alt er helt på topp men serverer kald vørterøl, brødskiver med nugatti, tigerbalsam og godord for turen videre, det ble ingen passende tidspunkt å kaste inn håndklede fra rittet.
I rolig tempo videre ned til Seljord, hvor det ble ny pause med vafler og kaffe, kom endelig de tre jentene jeg hadde syklet forbi ca 8 timer tidligere på dagen.
Siden jeg hadde karret meg gjennom 180 km alene, var jeg fast bestemt på å tråkke på alt jeg orket bare for å ha litt selskap det siste stykket. De 30 siste kilometerne var nok mine raskeste den dagen, der jeg lå bakerst og prøvde å utnytte dragsuget…
Siden jeg hadde "ledet" nesten hele dagen, tenkte jeg at en spurt sikkert ville være på sin plass, men med mine begrensede erfaringer innspurter, prøvde jeg en ”langspurt” på over 300 meter, mot racersykler viste dette seg å bli litt i overkant. Langspurten med stive knær hold i ca 50 meter.
Etter 10 timer og 11 minutter var jeg endelig i mål, og jeg ble ikke sist! Ubetydelig egentlig, jeg hadde kommet fram, og akkurat da var alt vondt glemt, jeg hadde fullført mitt første sykkelritt! Målgang ble feiret med brus, potetgull, og bensinstasjon - pølse. Etter en god natts søvn, diskuterte jeg allerede dagen etter på mitt neste ritt.

Bakkeintervall mæ beremeis!

Degens økt æ nøk ein av dei artigaste formene fe trening, syns eg!
Det æ nok ikkje fartsfremmans - mæn det må vera styrketrening som værkleg monar!
Sakarias æ 2,5 år, å syns tur i meis æ fint!Han syns det æ artigast når det gjæng fort - særleg uppivi!
Sakarias og meisen mæ drikke og klæi veg ca 18 kg, det tesvarar ca 33% av mi kroppsvekt.
Motbakken uten meis tek ca 24 min i full fart fe meg.
Idag blei det tri drag a 12 min mæ 2 min "pause"!
Snittpulsen på draga blei 176 - 181 og 183 mæ makspuls på 190!:-)
Me fekk kjæmpe fin tur, der me tok kån ti te rusinur og saft, fyri me "jogga" roleg heim!

AXRTI, lang dag i vakker natur!

RR om AXTRI:
Aurland tok imot Hårek, Fredrik og meg på ein litt pussig måte..
He aller blitt kjeppjaga av ein gjæng rusa slåssglade ungdommar før.
Mæn nått te laurdag i Aurlad på ei "fredleg" kai, søvande i telt, skulle altsø Hårek, Fedrik og eg bli "ivikjørd" av ein bil, fe sø å få kjeft og bli jaga av - som sagt ein slåssglad ung aurlending.. e tok ingen sjanser, sø me flykta mæ telt å triatlonuppakning i full fart slik ca hall to på nåtti.
Eg blei sø irritert på det, at det tok liksom litt piffen av det som eigentleg skulle vera ein fin tur på Vestlandet.
Søvingi blei det jau sø som sø mæ viar då, mæn me karra kån ut av søvepøsane og kom kån "litt på hall 8" te startområde.

Vatnet va meldt å vera kaldt, sø når starten gjekk fata eg fremdeles mæ å få på eg neoprensokkar. Trudde det kom te bli fryktleg, å det va det, dei 7 fyste minuttan.
Sø gjekk det uventleg bra! Det va rett og slett kosleg å svømme - ein liten gjeng i fjorden der. Åssø gjekk det upplyftans fort fe min del. Rundt 33 min.
Skiftesona va ny rekord i kos og uendeleg mæ tid. Eg ha ikkje travelt og bruka lang ti på å få på meg alt tøyet. (ca 14 min.. :-)

Åssø starta det beste mæ heile turen, bakkane uppivi. Rasande fort gjekk det ikkje, eg va nøye på at det si vera ein roleg fin lang tur. Mæn uppivi kosa eg meg glugg, hadde god rytme, heldt varmen, drakk cola og va bare glad!
Fjellpartiet ivi vidda va heilt fantastisk, strålande sol, null vind og soli tok søpass at ho smelta isen på smådammane. Eg rakk tenke at eg va gruleg glad fe at det va fint vær - sikkert ingen hyggleg plass i tåke, regn, sludd..
Sø kom det eg IKKJE likar, nevibakkar. Eg likar det bare ikkje, og kan det ikkje tekninsk. Eg æ glad vegen va tørr og asfalten rein! :-)
Iskald snudde eg i Lærdal og tok fatt på dei 17km uppivi att. Eg va sø glad det va sø lang motbakke upp, fe då fekk i det minste varme i meg te eg si nevi att te Aurland og T2. 94 km på sykkel og 2800 høgdemeter æ fint og hardt! Løypa va lagt te naturskjønne omgjevelsar. (savna kanskje ein røde-kors bil i enden av bakkane.. bare slik for sikkerheten si skull) åssø æ eg superglad fe at været va fantastisk bra..Mæ regn sø ha nøkk eg gjænge og bare trilla sykkeln nevi dei bakkan..!:-)

T2 dukka upp, rundt ein sving og ned på ei strånd. Kanskje litt lettar å finne fram viss ein kjænner plassen. Der bruka eg nok 25 min, fe å vente på Hårek.
Snilt, mæn ikkje sø veldig nødvendig. Mæn som sagt, tii stressa meg ikkje.Drakk god kopp varm nykoka kaffe, kald cola og åt banan og power shots.. Bare kos!
Fe å ikkje bli kald sø tusla eg av garde i tru på at Hårek sikkert kom te ta meg att. Tusla roleg i 3 km fyri han kom springans samen mæ Arild (triathlonpresident)
Arild og eg hadde ganske likt tempo på sti uppivi og nevi. Hårek hadde eit ana tempo, sø eg tenkte fælt på om han ville kåma te finne fram når me "sprang" ifrå han når bakkane starta..
Stien uppivi va smal, bratt uppivi og litt nevi, steinut, spektakulær mæ djupe djuv, fossefall, kulturlandskap og idylliske små innsjøar. Eg ha ikkje lyst te vrikke beina inni dalen, sø tempoet va trygt og "energisparande". Tusen takk Arild, fe ein fin tur uppivi Aurlandsdalen - lettar å glede seg ivi flott og storslått natur og "korte ned turen noko" når me va to!
Syns nok at dessa 21,2 halvmaraton kilometerane va litt lange, å håpa at maten i sekken ville halde heile turen..
Gps klokkur viste i ettertid at løpeløypa va ca25 km lang (d æ fint mæ tanke på løpetida som te slutt blei ca 3 timar og 20min).

Mæ ca4200 høgdemeter, fordelt på sykkel (ca 2800 høgdemeter) og løping (ca 1400 høgdemeter), lange skiftesonur, venting og SVÆRT VARSAM nevi sykling, sø æ eg glad at eg kom lett og fin i kroppenn te mål på 10 (ti!!) timar! Målet mitt va ikkje å ta meg ut, bare få ein lang dags økt! Å det fekk eg!!
Det vi vera løgn og sei at løypa ikkje æ hard. Ho æ hard! Åssø æ eg ikkje heilt sikker på om ho æ for alleogeinkvør. Det vi vera ein fordel om du likar bakkar, både uppivi og nevi!
Dagen etter, sundag va det "barnas kom deg ut dag", då gjekk eg mæ Sakarias i bæremeis på "topptur" fe å grille pylse - altsø ikkje tekje skrekken av motbakkar i Aurland!

(Fe dei som lura, Hårek fann vegen te mål, han rota seg ikkje burt og kom fram medan soli ændå skein!! Sjekk ut filmen!!!)

http://www.youtube.com/user/paalhaarekstranheim#p/u/2/R2XUDUczDPM

AXTRI!!

Slik heilt i siste liten bestemte eg meg fe å vera mæ på AXTRI!
Aurland extreme triathlon! Sjekk ut linken.. " http://www.axtri.no/Home.html "
Åssø sjekk ut løypeprofilane! :-)
Detta bli stas... Sjavsagt vi dei prøve å få detta te bli dæn hardaste "halve ironman" distansen som finnes. Å eg tippar dei æ på god veg!
Det æ løva fint vær, lite vind og ganske varmt mæ tanke på at me allerede æ i norsk september! Mæ slike vær og føreforhold, trossar eg ein litt "sår" hals og tenker eg skø legge ut på ein roleg lang fin tur!
Åssø bare ca 25 te start. Tippar det æ ganske god plass i fjorden dæn morgonen me legg på svøm! :-)
Sø fint detta skø bli!

Snart på startstrek te min 10. ironmandistanse

No æ eg påmeldt Barcelona 3.oktober.
Min 10. ironman sia 2005.
Då syns eg det va på tide å finne fram litt bilde å mimre.. :-)

Min aller fyste triathlon ever va Norseman 2005.
Eit fantastisk eventyr. Hadde ikkje svømt før, å hadde ikkje sprunge før, i alle fall ikkje distansar ivi 15km. Mæn va glad i å sykle! Målet va nok å karre meg te mål på 17,5 time.
Sjav om målet ikkje va sjølve toppen pga dårleg vær, va eg aldelses heilt superdupermega glad fe å fullføre på 15 timar og 15 min, som dame nr 4!

Va sø inspirert at skia nesten blei lagt på hylla, og bare meldte meg på ny ironman, då på Lanzarote, mai 2006.
Hadde ingen forhåpningar om noko som helst, bare ha d ganske fint!
Det blei ein græmla varm og vindfull dag. "The wind is your friend!!" Va d sænste eg hørde når eg sykla ut av T2, å d fyste eg ser ute i sykkelløypa æ ein kar som bli tatt av ei vindkulle å sændt i ei røys på andre sida av vegen - han kom seg ikkje på sykkelen att... Det blei ein lang dag, i kamp mot varme og vind. Va nesten sænst upp av svømminga, fordi eg va dæn einaste so svømte bryst.. Tok att ein del på syklingi, sjav om eg bruka 8 timar på dei 180 varme og bratte mila rundt om Lanzarote! Va rasande glad når eg kom i mål! Ette 15 timar on nesten 30 minutt :-)



Norseman 2006 va eg nok fantastisk heldig mæ. Tænk å stande som vinnar av Norseman!! :-) D æ kult det!! Kanskje ikkje all værdens tid å skryte av - mæn eg vant! Skjønte høss luksus det æ mæ eigne supportbilar, som bringer vørterøl på komando når eg æ gørrlei energidrikk. Å fantastiske supporter papa som køyrer 3 ekstra mil fe å få tak i ei flaske mæ cola når alt buttar imot og æ tomt på vegen upp mot Stavsro! Norseman æ fantastisk - fantastisk natur - fantastisk løype og heilt unikt fantastisk, der me kan ha mæ kåns eigen support! Fin dag!



Sø kom 2007 og Ironman i Sør Afrika. Av alle triathlon eg he vøre mæ på sø langt æ Sør Afika dæn beste opplevelsen. Makan te jublande glade support, crew, publikum - fantastisk stemning og valutta f pængan! Heilt makalaust. Sø viss d ikkje ha vøre fe at eg svømte meg burt ha tii vøre god dæn. Mæn to timar på 3,8km svømming æ litt i ivikant! (Eg legg skuldi på høge byljur og vriene straumningar i vatnet!) Mæn ikkje nøk mæ det, eg starta på heilt klin ny sykkel! Hadde bare tatt dæn nye sykkelen mæ meg i pappaksen på flyet - å skrudd dæn sammen på eit lite hotellrom tri dagar fyri konkurransen.. :-) Kanskje ikkje å anbefale - mæn det gjekk fantastisk bra! Utenom at sete løsna litt å fekk ein pussig vinkel ette 16 mil, sø funka både utstyr og kropp fantastisk bra! Abnbefalar alle som he lyst te prøve Ironman te reise te Sør - Afrika! Mæn pass på å ha ei vike etterpå - te å uppliva safari mæ løvur, elefantar og frekke apekattar!

Sø kom dæn længste turen min nokon gong, Norseman 2007. Hadde træna gøtt, mæn syns ikkje kroppen fungerte noko særleg, va sø oppblåst og trøbbel mæ magen heile tii.
Svømmingi va heilt ubeskrieleg kald, fekk ikkje liv i beina fyri ette Dyranut. Å sø gjekk det time ette time og eg bare håpa det skulle løsne. Bare at magen skulle fungere litt bære. Mæn det løsna aller. Låg ein halv time i foten av Imingfjell å visste ikkje mi arme råd... Åt ein is og ein kvart bolle - å hadde bare lyst på lakris! Papa - som æ dæn beste supporten og støttespilaren i værden lova meg cola på kvør 500meter uppivi bakken og små bitar mæ smågøtt, å slik fortsette det heile dæn lange dagen! Sia været va sø dårleg blei det meldt i T2 at det ikkje ville bli nokon tøpptur i år. Då bestemte eg meg fe å gå dei lange 4 mila upp te Gaustablikk - å bare ta tii te hjelp! Eg komte mål, på under 17 timar - søvidt, å klara hell ikkje bli sænste dame i mål. Eg kom te å mæ inn te svart trøye! Det skulle gange ændå 1,5mnd fyri eg uppdaga at eg va gravid.. Stakkar tassen inni magen va heile 3,5 mnd gamal - å ha væl ikkje noko ana valg enn å knyte seg inn i navlestrengen fe å halde seg på plass.
(Dek kan nevnast at stakkaren fekk rista seg ordentleg gøtt, mæ ein halvmaraton på under 2 timar i midten av oktober og nyttårstrimmen frå Porsgrun te Skien 3 vikur fyri han bestemte seg fe å kåma ut!:-) )

Norseman 2008 blei langt lettar! Då hadde eg hatt kroppen fe meg sjov litt ivi eit halvt år, og Sakarias hadde halde meg i form mæ kolikk hyling nått og dag. Uansett æ det nok detta årets prestasjon eg æ aller mest stolt ivi!
Tænk, 7mnd ette fødsel kunne eg lukkeleg springe i mål på Gaustatoppen - som tredje beste kvinne og tangering av mi eiga bestetid frå to år tidlegar! Dagen va heilt fantastisk! Eg hugsar eg smilte å kosa meg både på sykkelsete og på beina! (kort film om Norseman 2008 laga av Asbjørn Berge kan sjååas på: http://www.youtube.com/watch?v=MXOM0XI7tGI

Åssø kjæm Nice 2009. Hugsar ikkje høtt eg he skrive i RR mæn det va ein lærerik tur, som eg no æ fornøgd mæ! :-) (skoll i blog - sø æ der detaljert beskriving! :-)
Norseman 2009 - æ der lang RR om, ikkje lystig kanskje. Mangla noko motivasjon - då bli turen Eidfjor - Gaustatoppen lang!
Zurich 2010 - som alt i alt bare va kosleg. Ein fin langtur, som sjavsagt va noko energikrevjande. Mæn som inspirerte meg te å gjera ændå eit nytt forsøk på å få næring te fungere på min ironandistanse nr 10!

Som eg gledar meg te Challange Barcelona 2010, 3.oktober!! :-)

RR kvad frå Ironman I Zurich

Oppladninga te Zurich he gjænge litt upp og ned,
mykje upp i sommar, mæn sø ned fe telling mæ eit vondt kne.
Bare muskulært, sø smerter fe ein god deg kan eg tøle,
viss eg bare litt fart på krøppen kan føle...

Eg veit magen æ følsom på høtt dæn fær servert av mat i lang konkurranse.
Derfor he eg i eit år, trene på powerbar-orange og bars og gel for å holde dæn i balanse.
Det eg ikkje tenkte på va at i Zurich bli det servera vatn frå springen.
Eg burde nok ha tenkt på forhand at det ikkje va tingen.

På startstreken, med kvilepuls og liten tru på noko stor dag,
startskotet small og svømminga føltes som eit stort krigs-slag.
Mange spark og følelsen av liten plass, svømte eg meg burt på runde nr ein.
Tusla i land på 1.20 og følte meg nok litt sein.

Sjølve sykkeltraseen va i variert terreng og lagt te noko vakker natur
syns eg sykla fort ei beite, og ha ingen grunn te vera sur.
Noko trongt slik at det oppsto tendensar te kø i terreng som va flatt.
Mæn eg og knea mine trivdes best der det va bratt.


På sykkelen tok eg imot det eg fekk langa av drikke og av mat
Følki på matstasjonane va flinke og servera kån frå flaskur og fat
Hadde nok ein følelse av at magen va litt ute av lag te tider
Mæn mæ fult fokus på dagens "jobb", ser ein alt frå alternative sider.







Allerede ette 9 mil på sykkeln kjenner eg at kneet ikkje æ som d skø.
I bakkane gjæng d fremdeles bra, mæn på flata bli det vrient å ordenteleg trø.
Derfor sø syklar eg "roleg" inn te T2 mæ snittpuls på 142,
noko som tesvarar fe meg, låg sone to.

Eg følte meg eigentleg ganske pigg og energisk te å springe litt fort.
Mæn det va langt lettar sagt enn gjort...
Eg startar mæ å jogge roleg, eta litt og sø ta ein slurk hell to mæ vatn
mæn d einaste som skjer æ at d æ magen som fær upp fart`n



Rutinen bli frå kilometer nr ein te kilometer nr førtito:
Innom matstasjon, jogge litt, sø gange sø fort eg kan te næraste do.
Fe maratonen blei bare fullført på reint trass,
å te slutt eit mål om å ha vøre innom kvør bidige dass.

20 dostøpp på ein maraton etappe æ ikkje sø slitsamt som å springe,
mæn eg veit at te neste gong, eg min eigen mat og drikke skø medbringe!
Slik at når alt blei som d blei æ eg veldig glad at min finisher på IM distanse nr 9
ikkje æ historien som skø gjenta seg på mållinja te finish nr 10!! :D


Eg kjæm ikkje te gjenta IM i Zyrich mæ det fyste, mest fe det at:
det ikkje kan måle seg mæ Sør-Afrika, Lanzarote og Nice på at ting gjæng "glatt".
Det bar veldig preg av å få mest maugleg ut av det, i form av betalt krone og øre.
Ikkje heilt min greie, mæn æ ein ute ette ei god tid, kan ein sikkert der fort kjøre!!


Å forresten, tusen takk Alfred, fe at du he tekje det ti,
te å gje meg råd, som kan få magen balanse!
(Kanskje det dokjøret ein gong kan stanse...)